Cambodja

Op 13 februari vertrok ik richting Cambodja voor een 14-tal dagen met de bedoeling het project Hand in
Hand in Chamcar Bei te bezoeken en er enkele dagen mee te werken. Chamcar Bei
is een dorp gelegen in de provincie Kep aan de zuidkust van Cambodja. Er leven 554 families met een totale
populatie van 2.648 mensen, waarvan 1.284 vrouwen en meisjes. Ongeveer de helft
van de totale bevolking is jonger dan 18 jaar. Ons project heeft als doel de levensstandaard
van alle inwoners te verbeteren, met een primaire focus op de allerarmsten en
arme families.

Het project wordt gedragen door de vzw Friends of the Rainbow Schools en de partner
in Cambodia Bridges Across Borders, daarom heeft het project ook een eigen
naam, nl. Hand in Hand Cambodia.Gedurende de eerste dagen hebben de voorzitter van Friends of the Rainbow vzw, Jef Moons en ikzelf een aantal
dossiers opgesteld om het project meer bekendheid te geven teineinde wat meer
sponsoring te bekomen. Hier richtten wij ons vooral tot de provincie Antwerpen
die jaarlijks een bedrag uittrekt voor projecten in het Zuiden.

Vooraleer te vertrekken van Phnom Penh naar Chamcar Bei hadden wij een ontmoeting met David Pred, de directeur
van Bridges Across Borders, onze operationele partner, en Sarah Dobbe, de
nieuwe Program Manager van het Hand in Hand project in Chamcar Bei. De activiteiten
en budgetten voor 2010 werden grondig besproken en na overleg waren wij het
eens over het budget voor 2010, nl. een bedrag van 200.000 USD.
Het totale budget kan ook gelezen worden op deze website onder "Rapportering".

Op maandag 22 maart vertrok ik dan richting Chamcar Bei. De beide centra, het Community Learning Center (CLC)
en het Community Vocational Center (CVC) waren voor mij niet vreemd, ik had die
al verschillende keren bezocht. Dit keer wou ik het project in zijn totaliteit
bezoeken en dus wel verblijven in het dorp zelf. Eerst heb ik samen met Sarah
Dobbe, de programmanager van Bridges Across Borders enkele dossiers doorgenomen,
samen hebben we ook de evaluatie bekeken van het project en een programma
opgesteld van zaken die zeker bezocht moesten worden.

Agricultural activities

Mijn eerste bezoek was het
landbouwproject. Tot nog toe zijn 5 modelhoeves in aanbouw en samen met Sarah
bezochten we één ervan nl. de hoeve waar Sarun woont samen met haar familie.
Haar zoon Savorn werkt tevens als informaticus in het Community Learning
Center. Sarun is een zeer gedreven vrouw die ook workshops geeft o.a. voor het
maken van zeep. Zij had een manier gevonden om wat meer geur aan de zeep te geven
door het toevoegen van bloemextracten en was fier het eindproduct te tonen, ook
wij vonden het zeer geslaagd.











Naast de boerderij is er een
visvijver aangelegd ook met de bedoeling de kennis van de aanleg van een
dergelijke vijver door te geven aan de bevolking. We bemerkten ook verschillende
dieren zoals koeien varkens en kippen










Na het volgen van een workshop
hoe ze landbouwdieren het best kweken krijgen ze koeien, varkens, vissen en
kippen aangeboden bij wijze van training. Later worden deze dieren of het kweekvee
doorgegeven aan twee andere partnerfamilies die geselecteerd worden door de
gemeenschap. Op hun beurt herhalen zij dit proces. Op deze manier krijgen vele
families de kans om dieren te leren kweken en alzo hun eigen bestaansmiddelen en
die van hun dorpelingen te verbeteren. Deze landbouwers die wegens financieel
gebrek anders nooit deze kans zouden krijgen, worden door deze input van het
project geholpen.

Daarnaast worden er ook groenten
gekweekt en wel op organische basis, zonder meststoffen. Tijdens ons bezoek
stelden we vast dat de velden er zeer droog bijlagen. Maar met het regenseizoen op komst werden al
plannen gemaakt welke vruchten er zouden geplant worden. De fruitbomen stonden wel in volle bloei en op het
einde van ons bezoek kregen wij dan ook van Sarun een lekker stuk fruit.










We verlieten de modelhoeve met
het besef dat dit een zeer goed project is. Uiteraard moet er nog geëvalueerd
worden en eventueel bijgestuurd maar gelet op het enthousiasme van de
dorpelingen hebben we er goede hoop op.

Community Organizing

Op dinsdagvoormiddag woonde ik
een workshop bij in een gezin van Chamcar Bei, in aanwezigheid van de dorpschef.
De workshop werd geleid door drie stafleden van Bridges Across Borders en was
bedoeld om de bevolking van deze dorpsgroep in te delen in verschillende
categorieën, nl. rijken, middenklasse, arme en zeer arme bevolking.

Aan deze workshop namen een
12-tal dorpsbewoners deel, mensen die elkaar kenden en die bereid waren mede te
werken. Eerst moesten zij hun mening geven over wat zij verstonden onder de
term rijk, middenklasse, arm en zeer arm. Deze opmerkingen werden dan
neergeschreven en nadien gebruikt bij de indeling van de bevolkingslijsten.

Nadat alle meningen opgetekend
werden moesten de deelnemers zich in 3 groepjes indelen en de lijsten met de
224 namen uit de deze dorpskern klasseren. Daarbij werd er nogal wat gediscussieerd
want niet alle deelnemers kenden alle dorpsbewoners die op de lijsten
voorkwamen. Gelukkig was daar de dorpsverantwoordelijke die iedereen kende, om
bij te springen en inlichtingen te geven. Dit klasseren duurde een tijdje.
Intussen konden wij genieten van een drankje en een versnapering aangeboden
door de vrouw des huizes.











Het deed deugd te zien hoe
iedereen van de groep zich inspande om mee te werken aan een dergelijke workshop,
nogmaals een teken dat het project enorm geapprecieerd wordt door de dorpsbewoners.

Nadat iedereen klaar was met het
invullen van de lijsten werden de resultaten van de verschillende groepen
vergeleken door de medewerkers van BAB en een dame uit het dorp.











De workshop duurde de ganse
voormiddag en in de namiddag werden de resultaten bestudeerd door BAB en in
Excel-bestand geplaatst. Uit die resultaten bleek dat in deze dorpskern nog 11
families behoren tot de zeer arme bevolking, zij hebben geen volwaardig huis
(zie verder) en zijn ook niet zeker of ze elke dag iets te eten zullen hebben.
Een schrijnende vaststelling was dit, maar gelukkig zien zij ook het probleem
in en zijn ze wel bereid mee te werken.

Education

In de namiddag verbleef ik in het
Community Learning Center waar ook de stafleden van Bridges Across Borders hun
kantoor hebben.

In het CLC bevinden zich ook de
klaslokalen waar ik een Engelse les bijwoonde. De leerlingen zijn zeer gedreven
om het Engels onder de knie te krijgen, zij beginnen meer en meer te beseffen
dat zij een betere toekomst zullen hebben door het aanleren van een andere
taal.

Na de Engelse les mocht die groep
leerlingen gedurende een lesuur naar de bibliotheek waar zij boeken konden
lezen meestal in het Khmer. Er stond ook een wereldbol waar ik België moest situeren
want zij waren geïnteresseerd in mijn aanwezigheid.

Terwijl de leerlingen zich verdiepten
in de lectuur van de bibliotheek ben ik een kijkje gaan nemen in de
kleuterklas. Op dit ogenblik waren er niet zo veel kleuters want in de namiddag
hebben zij meer behoefte aan slaap en blijven dus liever thuis. Ook bezocht ik
de groentetuin waar de leerlingen aangeleerd worden hoe zij die groenten moeten
verzorgen. Naast de groentetuin bevindt zich het voetbalveld waar de jongeren
zich kunnen uitleven. Het voetbalveld wordt ook gebruikt door de
jongerengemeenschap van het dorp, dit om het sociale leven wat te bevorderen.

Millenniumdoelstellingen

De volgende dag was ik opnieuw in het CLC samen met leerkrachten en leerlingen om een evaluatie te maken.

Vanwege de Provincie
West-Vlaanderen had ik een lederen voetbal meegekregen waar de 8 millenniumdoelstellingen
op getekend staan. Eerst moesten de millenniumdoelstellingen wat uitgelegd worden
aan allen, maar ik ondervond al heel vlug dat zij op de hoogte waren van de
meeste van deze doelstellingen. Alhoewel zij bewust zijn van deze problematiek zijn
de bewoners van het dorp alleen niet in staat om deze doelstellingen te bereiken.
Ook de regering en de verschillende autoriteiten moeten meewerken. We hebben
samen nog wat gediscussieerd over de verschillende doelstellingen, maar bij hen
lag de nadruk het meest op: iedereen naar school, gelijke kansen en minder
vooral minder armoede.

Na het debat werd de voetbal
bovengehaald en mochten de leerlingen een voetbalmatch spelen. Er werd mij
gevraagd om enkele foto's van kinderen te maken van de kinderen die met de
voetbal aan het spelen waren iedereen was dolblij op de foto te mogen staan. De
foto's zijn gepubliceerd op de website www.scorenvoor2015.be
en daar kun je ook Cambodja op terugvinden.











Family Dream

In de namiddag bracht ik, samen
met Sothy (staflid van BAB), en Nimith (de nieuwe programmanager van BAB) een
bezoek aan 2 van de allerarmste families in Chamcar Bei.

Het eerste gezin woonde in een
huis opgetrokken uit Eternietplaten. Dergelijke materialen maken het nog extra
warmer in huis. Vermits het in de namiddag algauw 35° warm wordt en tijdens ons
bezoek zelfs warmer, vertelde ons een moeder, die 2 kleine kinderen heeft, dat
zij tijdens de dag buiten wonen en enkel 's avonds terug naar binnen kunnen. Op
het ogenblik van ons bezoek was haar man was niet aanwezig daar hij uit werken
was. Zijzelf bezit een stukje landbouwgrond met wat daarbij een beekje. Het
beetje water van de waterloop kan ze gebruiken om watermeloenen te kweken. Tijdens
het droogseizoen verbouwen zij droge rijst, weliswaar is die van mindere
kwaliteit. Tijdens het regenseizoen planten zij dan volwaardige rijst.
Niettegenstaande haar armoede had de vrouw toch veel moed om verder te werken,
zij had trouwens ook steun gekregen van het project om een sanitaire
voorziening te bouwen naast haar schamele huisje.

Iets verderop woonde het tweede
gezin dat behoort tot de allerarmsten. Dit huisje was opgetrokken in strooi en
riet, het was iets groter maar toch nog armzalig om in te wonen. De was hing te
drogen aan een verdorde tak. Ook deze vrouw had kleine kinderen die zij dus moest
voeden, maar dit is niet altijd evident. De kinderen gaan dagelijks op zoek
naar eten of iets wat hun honger kan stillen. Gelukkig zijn er de buren die af
en toe wat bijspringen om deze mensen ook een steuntje in de rug te geven en aan
te moedigen om verder te werken. Zij worden ook uitgenodigd om een workshop te
volgen, hetzij om te leren weven, hetzij een workshop rond hygiëne of iets wat
hen aanbelangt.











Aan het einde van dit bezoek was
ik enorm onder de indruk van dergelijke levensomstandigheden, maar tevens
vol eerbied om hetgeen Hand in Hand ook hier verwezenlijkt.

Hopelijk kunnen we nog op veel
steun rekenen om tegen de einddatum van het project tot nog betere resultaten
te komen.

Alvast ben ik de stafleden van
Bridges Across Borders enorm dankbaar dat zij mij zo goed begeleid hebben waardoor
ik nog een beter inzicht gekregen in het project Hand in Hand. Terug in België
zoeken we zeker verder nog naar sponsors.

Intussen zeg een 'dikke proficiat
aan Sarah Dobbe en haar team' en wens hen veel succes toe in alles wat zij
ondernemen voor de armsten der Cambodjanen.

Roos